Οι νέες πόλεις-κράτη | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Οι νέες πόλεις-κράτη

Πώς οι τοπικές κυβερνήσεις κάνουν εξωτερική πολιτική
Περίληψη: 

Καθώς οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν γίνει αδύναμες, παραλυμένες και δυσλειτουργικές, οι πόλεις και οι δήμαρχοί τους έχουν γεμίσει το κενό. Σε πολλούς κρίσιμους τομείς, τώρα είναι αυτοί που πραγματικά κάνουν πράγματα.

Ο RAHM EMANUEL διετέλεσε δήμαρχος του Σικάγου από το 2011 έως το 2019. Είναι πρώην Προσωπάρχης του Λευκού Οίκου και μέλος του Κογκρέσου των ΗΠΑ. Αυτό το δοκίμιο είναι προσαρμοσμένο από το προσεχές βιβλίο του με τίτλο The Nation City: Why Mayors Are Now Running the World. [1]

Ο διεθνής αερολιμένας O'Hare στο Σικάγο είναι ένας από τους σημαντικότερους κόμβους μεταφορών στην γη. Με 2.700 πτήσεις ημερησίως και πάνω από 80 εκατομμύρια επιβάτες ετησίως, είναι ένα από τα πιο πολυσύχναστα αεροδρόμια των Ηνωμένων Πολιτειών και το δεύτερο μεγαλύτερο αεροδρόμιο [ταξιδιωτικών] συνδέσεων στον κόσμο, συνδέοντας πτήσεις με προορισμούς σε ολόκληρο τον κόσμο. Είναι επίσης, από ορισμένους κρίσιμους τομείς, παλιό και ξεπερασμένο˙ μερικοί από τους διαδρόμους [απο-προσγείωσης] και τους τερματικούς σταθμούς έχουν μείνει επί δεκαετίες χωρίς μια γενική επισκευή. Και όταν το O'Hare μπουκώνει, το κάνει και η υπόλοιπη χώρα επίσης.

Όταν το Σικάγο επαναδιαπραγματεύθηκε την πιο πρόσφατη φορά τις συμβάσεις μίσθωσης για τις αεροπορικές εταιρείες που επιχειρούν στο O'Hare, το 2011, η ομοσπονδιακή κυβέρνηση χορήγησε σχεδόν ένα δισεκατομμύριο δολάρια σε χρηματοδότηση. Αλλά, το 2016, όταν η πόλη πήρε επειγόντως αναγκαία μέτρα για τον εκσυγχρονισμό του αεροδρομίου; Σιωπή.

24022020-1.jpg

Το κέντρο του Σικάγο. Jean-Baptiste Rabouan / laif / Redux
--------------------------------------------------------

Το Σικάγο δεν είχε την πολυτέλεια να αναβάλει και να περιμένει, κάνοντας ευχές, για ομοσπονδιακή βοήθεια που ποτέ δεν θα μπορούσε να υλοποιηθεί. Αντ' αυτού, η πόλη πήρε τα πράγματα στα χέρια της και διαπραγματεύθηκε απευθείας με τις αεροπορικές εταιρείες. Τον Μάρτιο του 2018, το Σικάγο ανακοίνωσε συμφωνία ύψους 8,5 δισ. δολαρίων [2] για τον εκσυγχρονισμό του τερματικού σταθμού και των πυλών (gates), επιπλέον μιας συμφωνίας ύψους 1,5 δισ. δολαρίων για επέκταση του διαδρόμου [απο-προσγείωσης]. Τα έργα σχεδόν θα διπλασιάσουν τον τερματικό χώρο του αεροδρομίου, θα αυξήσουν τον αριθμό των πυλών κατά ένα τρίτο, θα προσθέσουν νέους διαδρόμους και θα αναδιαμορφώσουν τους παλαιούς και θα αυξήσουν τις καθημερινές πτήσεις κατά 40%. Η πόλη χρειάστηκε για τις διαπραγματεύσεις μόλις δύο χρόνια από την αρχή μέχρι το τέλος τους.

Οι υποδομές μπορεί να μην είναι σέξι, αλλά μια επέκταση αυτού του μεγέθους είναι μεγάλη υπόθεση -όχι μόνο για το Σικάγο, αλλά και για ολόκληρη την χώρα. Και όμως, η πόλη το κάνει χωρίς ούτε δεκάρα οικονομικής βοήθειας από την ομοσπονδιακή κυβέρνηση. Αντ' αυτού, όλη η χρηματοδότηση θα προέρχεται από την αύξηση της επιβατικής κίνησης. Οι ομοσπονδιακοί οργανισμοί πρέπει, βεβαίως, να εγκρίνουν το γενικό σχέδιο και κάθε περιβαλλοντική αντιστάθμιση. Αλλά το O'Hare είναι μια τέλεια απεικόνιση μιας ευρύτερης τάσης σε ολόκληρο τον ανεπτυγμένο κόσμο: Καθώς οι εθνικές κυβερνήσεις έχουν γίνει αδύναμες, παραλυμένες και δυσλειτουργικές, οι πόλεις και οι δήμαρχοί τους έχουν γεμίσει το κενό. Σε πολλούς κρίσιμους τομείς, τώρα είναι αυτοί που πραγματικά κάνουν πράγματα.

Προφανώς, οι δήμαρχοι μόνοι τους δεν μπορούν να συντηρήσουν τον στρατό, να αντιμετωπίσουν σημαντικούς κινδύνους για την δημόσια υγεία ή να εκτελέσουν μεγάλα εθνικά προγράμματα συνταξιοδότησης, αλλά οι περισσότερες καθημερινές λειτουργίες [3] της διακυβέρνησης εμπίπτουν στην αρμοδιότητά τους. Οι δήμαρχοι αναγνωρίζουν και αντιμετωπίζουν ενεργά την κλιματική αλλαγή. Ασχολούνται με τη μετανάστευση και τις υποδομές και δεν μεταθέτουν απλώς αυτά τα θέματα συνεχώς, ελπίζοντας ότι κάποιος άλλος θα τα αναλάβει. Παλεύουν με την εκπαίδευση, την ανισότητα, την υγεία, την στέγαση, την τρομοκρατία και το έγκλημα.

Τα έθνη-κράτη δεν αντικατοπτρίζουν το μέλλον. Αντιθέτως, βρίσκονται σε κατάσταση ατροφίας και παρακμής. Καθώς γράφεται το κείμενο αυτό, δώδεκα εθνικές κυβερνήσεις στην Ευρώπη είναι κυβερνήσεις μειοψηφίας, με μερικές ακόμα ίσως να έρχονται στο εγγύς μέλλον. Όταν αντιμετωπίσουν προβλήματα, αυτές οι κυβερνήσεις θα προκαλέσουν ακινησία και στασιμότητα. Η κατάσταση δεν είναι πολύ καλύτερη στις Ηνωμένες Πολιτείες, οι οποίες, όταν δεν διοικούνται από το μειοψηφικό κόμμα, εξακολουθούν να είναι πολωμένες [4] μέχρι το σημείο της παράλυσης. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες, μεγάλα νομοσχέδια έχουν γίνει νόμοι μόνο όταν ένα πολιτικό κόμμα έχει ελέγξει τόσο τον εκτελεστικό όσο και τον νομοθετικό κλάδο.

Η προεδρία του Donald Trump, με την συνεχή αναταραχή, την αδιαφάνεια και την καθαρή ανοησία της, είναι ένα μεγάλο πρόβλημα για τις Ηνωμένες Πολιτείες. Αλλά ο Trump είναι απλώς ένα σύμπτωμα μιας βαθύτερης ασθένειας. Οι άνθρωποι απορρίπτουν το πολιτικό σύστημα -είτε υποστηρίζοντας έναν υποψήφιο όπως ο Trump είτε ψηφίζοντας για ριζική ρήξη όπως το Brexit [5], για να αναφέρουμε μόνο δύο παραδείγματα- όταν αισθάνονται όχι μόνο οικονομική δυσαρέσκεια αλλά μια ευρύτερη αίσθηση απογοήτευσης ότι το έθνος-κράτος είναι εντελώς ανίκανο να αντιμετωπίσει τις θεμελιώδεις ανησυχίες τους. Το 2016, το αμερικανικό κοινό ήταν πρόθυμο να δοκιμάσει οτιδήποτε καινούργιο, ανεξάρτητα από το πόσο μη παραδοσιακό θα ήταν.

Οι πόλεις προσφέρουν στους απογοητευμένους πολίτες μια διαφορετική προσέγγιση. Έχουν γίνει οι τόποι όπου η λειτουργία έχει αντικαταστήσει την δυσλειτουργία, η οικειότητα έχει αντικαταστήσει την απόσταση, και η αμεσότητα έχει αντικαταστήσει την αναποφασιστικότητα. Οι πολίτες μιας πόλης μπορούν και επηρεάζουν πραγματικά τις πολιτικές και τα αποτελέσματα μέσω της εμπλοκής τους. «Η τοπική κυβέρνηση είναι εκεί όπου ζει η εμπιστοσύνη», δήλωσε ο Eric Beinhocker, εκτελεστικός διευθυντής του Institute for New Economic Thinking. Και πράγματι, σύμφωνα με δημοσκόπηση της Gallup, το 35% [6] των Αμερικανών εμπιστεύονται την ομοσπονδιακή κυβέρνηση, αλλά το 72% [7] εμπιστεύονται τις τοπικές κυβερνήσεις τους.