Το πρόβλημα με το Ισλάμ | Foreign Affairs - Hellenic Edition

Το πρόβλημα με το Ισλάμ

Η ανησυχία για την Συρία και η ισλαμική «φυγή»

Η Ρωσία συνεπώς έχει δύο ουσιαστικά επιλογές: Να πολεμήσει σήμερα το ISIS στη Μέση Ανατολή, η να υποχρεωθεί αργότερα να κάνει το ίδιο πράγμα σε πολύ μεγαλύτερη κλίμακα στον Καύκασο και την Κεντρική Ασία. Οι απώλειες που έχει υποστεί ο στρατός της Συρίας σε ανθρώπινο δυναμικό μπορεί να αναπληρωθούν μέσω της εισροής δυνάμεων πολιτοφυλακών υποστηρικτικών προς το Ιράν αλλά και από τον ίδιο τον ιρανικό στρατό. Αυτός ο στρατός είναι η μοναδική οργανωμένη στρατιωτική δύναμη στην περιοχή ικανή να εμπλακεί σε κανονικές μεγάλης κλίμακας στρατιωτικές επιχειρήσεις με σοβαρές δυνατότητες επιτυχίας. Αυτό δείχνει πως η συμφωνία των ΗΠΑ με το Ιράν, και με την βοηθητική συμβολή της Ρωσίας, έγινε την ακριβώς κατάλληλη στιγμή ώστε να διευκολύνει (και για την Δύση) τέτοιες επιχειρήσεις τώρα εναντίον του Ισλαμικού Χαλιφάτου.

Η Ρωσία οφείλει να διαλέξει ανάμεσα σε περιορισμένης κλίμακας απώλειες σήμερα και σε πολλές χιλιάδες θύματα δικά της αργότερα σε έναν υποθετικό πόλεμο στην Κεντρική Ασία και τον Καύκασο. Αν ο ISIS δεν ηττηθεί τώρα αποφασιστικά και καθαρά, οι κίνδυνοι για την Ευρώπη θα κλιμακωθούν επικίνδυνα. Αν η ρωσική ανάμιξη στην περιοχή υποδηλώνει κάτι ενδεχόμενα καταστροφικό για το Ισλαμικό Κράτος, δεν υπάρχει σοβαρός λόγος ανησυχίας για την Δύση. Η τύχη του καθεστώτος Άσαντ δεν είναι την στιγμή αυτή σοβαρό ζήτημα για κανέναν. Δεν αποκλείεται η ρωσική ανάμιξη να γίνεται με την, σε κάποιο βαθμό, γνώση κι έγκριση της Δύσης.

Εν τω μεταξύ οι συσχετισμοί στρατιωτικών δυνάμεων που εμπλέκονται στην Συρία αρχίζουν να αποκαλύπτουν διαθέσεις και επιλογές. Οι Αμερικανοί παρά την αρχική τους ενόχληση για την ανάμιξη της Ρωσίας βλέπουν το αδιέξοδο της ενίσχυσης των αντικαθεστωτικών που αντιμάχονται τον Άσαντ άλλα και που θεωρητικά είναι αντίπαλοι των ισλαμιστών. Οι περισσότεροι απ’ αυτούς, εκπαιδευμένοι από την CIA και πλήρως εξοπλισμένοι, έχουν αυτομολήσει στις οργανώσεις που ελέγχει η αλ Κάιντα ή και στις δυνάμεις του ίδιου του Χαλιφάτου. Αποφάσισαν έτσι να διακόψουν κάθε βοήθεια προς τις οργανώσεις ή τις κινήσεις αυτές.

Στην Σαουδική Αραβία, που μισεί το Ιράν και τις σιιτικές πολιτοφυλακές όπως και το καθεστώς του Άσαντ, η ρωσική ανάμιξη έπεσε σαν μεγάλη πέτρα σε μικρή στέρνα. Η Σαουδική Αραβία βρίσκεται σε εμπόλεμη, υποτίθεται, κατάσταση με το ISIS (που όμως πολλοί εκτιμούν πως το ενισχύει οικονομικά, μαζί με το ομόθρησκό του Κατάρ) αλλά επιθυμεί και την ανατροπή του φιλο-σιιτικού καθεστώτος Άσαντ. Η ρωσική ανάμιξη ματαιώνει ουσιαστικά την ευόδωση αυτών των σχεδίων. Σαν συνέπεια, και σε πρώτη φάση, το θρησκευτικό κατεστημένο των Ουαχάμπις στο Ριάντ ξιφούλκησε ανοιχτά κατά της Μόσχας. Πολλοί θρησκευτικοί ηγέτες της Σαουδικής Αραβίας εξαπέλυσαν ήδη μύδρους κατά της Ρωσίας καλώντας σε ιερό πόλεμο των (Σουνιτών) Μουσουλμάνων εναντίον της.

«Οι ιεροί πολεμιστές στην Συρία υπερασπίζονται το σύνολο του ισλαμικού έθνους» διακήρυξαν σε επίσημη ανακοίνωσή τους. Και συνέχισαν: «Εμπιστευτείτε και στηρίξτε τους… διότι αν ηττηθούν, ο Θεός να φυλάει, θα έρθει η ώρα που η μια σουνιτική χώρα θα ρίχνεται εναντίον της άλλης».

01032016-2.jpg

---------------------------------------------------------------------

ΜΟΥΣΟΥΛΜΑΝΙΚΗ ΕΠΕΚΤΑΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ

Η παρουσία του Ισλάμ σε μια χώρα επιδρά στις εξελίξεις ευθέως ανάλογα με τους αριθμούς των μουσουλμάνων που βρίσκονται εκεί. Αν οι αφοσιωμένοι οπαδοί του Μωάμεθ δεν ξεπερνούν το 1% του πληθυσμού τότε οι Μουσουλμάνοι είναι φιλήσυχοι, αγαπούν την ειρήνη και δείχνουν έτοιμοι να ασχοληθούν αποκλειστικά με την καθημερινότητα τους. Αυτό ισχύει απόλυτα σε χώρες όπως οι Ηνωμένες Πολιτείες η Αυστραλία η ο Καναδάς με ποσοστό Μουσουλμάνων από 0,08 έως 1,8%.

Η «επιθετική ισλαμοποίηση» έχει σαν αφετηρία την στιγμή που οι αριθμοί των Μουσουλμάνων είναι αρκετοί ώστε να επιτρέπουν διεκδικητικές κινητοποιήσεις με στόχο την κατοχύρωση κατ’ αρχήν δικαιωμάτων που στην συνέχεια εξελίσσονται σε επιλογές επιθετικές ή καταπιεστικές για τις άλλες πληθυσμιακές ομάδες μιας χώρας. Όπως με λεπτομέρεια αναφέρει ο Δρ. Peter Hammond στο εξαιρετικά διαφωτιστικό του βιβλίο Slavery, Terrorism and Islam: The Historical Roots and Contemporary Threat (2010), όταν οι ανεκτικές, πολυπολιτισμικές και «πολιτικά ορθές» κοινωνίες δέχονται μια σειρά από απαιτήσεις των Μουσουλμάνων κατοίκων τους κάποια άλλα ζητήματα αρχίζουν να γίνονται ορατά και βαθμιαία κυρίαρχα.

Μόλις ο αριθμός των Μουσουλμάνων κατοίκων προσεγγίζει το 2% – 5% αρχίζει ο προσηλυτισμός άλλων εθνικών μειονοτήτων καθώς και ομάδων του πληθυσμού που αισθάνονται περιθωριοποιημένοι και εξαιρεμένοι (λόγου χάριν, φυλακισμένοι). Τέτοια φαινόμενα παρατηρούνται ήδη σε χώρες όπως η Δανία (2%), η Γερμανία (3%) η Βρετανία (2,7%), η Ισπανία (4%) και η Ταϊλάνδη (4,6%).

Μόλις το ποσοστό ξεπεράσει περίπου το 5% (Γαλλία 8%, Σουηδία 5%, Ελβετία 4,3%, Ολλανδία 5,5%, Φιλιππίνες 5%) οι πιέσεις εντείνονται σε βαθμό μεγαλύτερο από το μέγεθος της μειονότητας. Λόγου χάριν, γίνονται μεγάλες διεκδικήσεις για την εισαγωγή ενός ειδικού «καθαρού» (halal) με ισλαμικούς όρους, φαγητού π.χ. στα σούπερ μάρκετ, με αποτέλεσμα την εξασφάλιση απασχόλησης υποχρεωτικά σε Μουσουλμάνους για την προπαρασκευή και διαχείρισή του.

Σε περιπτώσεις που το αίτημά τους δεν γίνεται δεκτό, εμφανίζονται απειλές για κινητοποιήσεις και αντίποινα. Την ίδια στιγμή, αιτήματα αυτοδιοίκησης με βάση την σαρία (ισλαμικό νόμο) στις ιδιαίτερες κοινότητές τους εμφανίζονται με απειλές για βίαια αντίποινα αν η πίεση απορριφθεί. Παράδειγμα, το Μόναχο με το Oktoberfest.

Όταν το πληθυσμιακό ποσοστό των Μουσουλμάνων ξεπερνά το 10%, βιαιότητες κάνουν την εμφάνισή τους με ανησυχητική συχνότητα με βάση παράπονα και αιτήματα για την κοινωνική τους κατάσταση.