- previous-disabled
- Page 1of 5
- next
Τα προβλήματα της ευρωζώνης - συμπεριλαμβανομένης της πιθανότητας εξόδου της Ελλάδας - δεν θεωρούνται πλέον ως κρίση. Αυτό που μοιάζει με σημαντική αστάθεια είναι στην πραγματικότητα μόνο η αργή κίνηση της διευθέτησης της νέας οικονομικής τάξης στη γηραιά ήπειρο.
Ο νέος Γάλλος πρόεδρος πορεύεται προς τις βουλευτικές εκλογές του Ιουνίου με ισχυρά, αν όχι συντριπτικά, πλεονεκτήματα.
Το ζήτημα της μετανάστευσης αποτελεί πονοκέφαλο για την Ευρώπη εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη προχωρήσει στη χάραξη ορισμένων πολιτικών προκειμένου να ωθήσει τα κράτη μέλη της ΕΕ να εναρμονίσουν τις στρατηγικές τους στο θέμα αυτό. Η Ελλάδα, μια χώρα με ίσως το εντονότερο μεταναστευτικό πρόβλημα τα τελευταία χρόνια, ακόμα πελαγοδρομεί χωρίς να έχει ξεκάθαρη αντίληψη ούτε για τα ζητήματα της μετανάστευσης ούτε για την επίλυσή τους. Ένα πρώτο, αναγκαίο και σωστό βήμα είναι η ίδρυση Κέντρων Προσωρινής Κράτησης.
Η νίκη του Φρανσουά Ολάντ επί του Νικολά Σαρκοζί στις προεδρικές εκλογές αυτού του Σαββατοκύριακου φαίνεται τόσο βέβαιη που ο γαλλικός Τύπος έχει ήδη προχωρήσει σε εικασίες σχετικά με τις βουλευτικές εκλογές που θα διεξαχθούν τον Ιούνιο. Σε αυτές, οι περιθωριακοί υποψήφιοι θα κερδίσουν κάποιες νίκες, δίνοντας τον τόνο στη γαλλική και ευρωπαϊκή πολιτική.
Αντιμέτωπη με την κρίση δημοσίου χρέους, η Ευρώπη, ο αλλοτινός πρωταθλητής των μικτών οικονομιών και των γενναιόδωρων κοινωνικών ασφαλιστικών δικτύων, έχει ξεκινήσει την περικοπή κρατικών δαπανών και την κατάργηση κανονιστικών διατάξεων. Αλλά αυτή η νεοφιλελεύθερη στροφή απλώς θα αυξήσει την πιθανότητα μιας ακόμη οικονομικής κρίσης και θα μπορούσε να προκαλέσει εκτεταμένες ταραχές σε όλη την ήπειρο.
Το Βατικανό έχει κάνει πρόσφατα εκκλήσεις για παγκόσμια οικονομική μεταρρύθμιση, αλλά η διδασκαλία της Εκκλησίας παλεύει να διευθετήσει τη διευρυνόμενη απόκλιση ανάμεσα στις άμεσες οικονομικές προσδοκίες των Καθολικών στις αναπτυγμένες ευρωπαϊκές χώρες και εκείνων που ζουν στις αναδυόμενες οικονομίες.
Στις εκλογές για την ανάδειξη του νέου προέδρου της Γαλλικής Δημοκρατίας, η άποψη ότι η παγκοσμιοποίηση είναι περισσότερο απειλή από ό, τι ευκαιρία, έχει κάνει δυναμική επανεμφάνιση στη γαλλική πολιτική. Αυτό δεν προκαλεί έκπληξη, δεδομένου ότι η χώρα εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από την παγκόσμια οικονομία και έχει επωφεληθεί από αυτήν περισσότερο από όλους τους άλλους ευρωπαίους.
Οι διανοούμενοι παρατηρητές της πορείας της Ευρώπης στη δεκαετία του 1930 θεωρούσαν ότι το μέλλον ανήκε στον κομμουνισμό ή στον φασισμό και θα γελούσαν με την πρόβλεψη ότι δεκαετίες αργότερα ολόκληρη η ήπειρος θα ήταν δημοκρατική. Δύο νέα βιβλία, το ένα από τον Γιαν-Βέρνερ Μύλερ και το άλλο από τον Έρικ Χομπσμπάουμ φωτίζουν τις μεταβαλλόμενες τύχες των μεγάλων ιδεολογιών της Ευρώπης.
Δυστυχώς, το θέατρο του παραλόγου (στο οποίο η προεκλογική εκστρατεία της Γαλλίας έμοιαζε ως τώρα) δεν δημιουργεί προϋποθέσεις για άσκηση καλής πολιτικής.
Με την οικονομική δραστηριότητα της χώρας να παραδέρνει, πολλοί Γάλλοι πολίτες ανησυχούν ότι τα παιδιά τους δεν θα έχουν τις ίδιες ευκαιρίες όπως εκείνοι. Ούτε ο Σαρκοζί ούτε ο Ολάντ προσφέρουν οποιεσδήποτε σχετικές διαβεβαιώσεις.
- previous-disabled
- Page 1of 5
- next
