Δοκίμια

Το ζήτημα της μετανάστευσης αποτελεί πονοκέφαλο για την Ευρώπη εδώ και δεκαετίες. Γι’ αυτό η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη προχωρήσει στη χάραξη ορισμένων πολιτικών προκειμένου να ωθήσει τα κράτη μέλη της ΕΕ να εναρμονίσουν τις στρατηγικές τους στο θέμα αυτό. Η Ελλάδα, μια χώρα με ίσως το εντονότερο μεταναστευτικό πρόβλημα τα τελευταία χρόνια, ακόμα πελαγοδρομεί χωρίς να έχει ξεκάθαρη αντίληψη ούτε για τα ζητήματα της μετανάστευσης ούτε για την επίλυσή τους. Ένα πρώτο, αναγκαίο και σωστό βήμα είναι η ίδρυση Κέντρων Προσωρινής Κράτησης.

Στις μέρες μας, τα παγκόσμια προγράμματα υγείας παραπαίουν στην κόψη του ξυραφιού. Η διεθνής οικονομική κρίση και οι πολιτικές περιστολής του δανεισμού απειλούν τα πάντα, από τον έλεγχο της ελονοσίας και την αντιμετώπιση του AIDS, μέχρι τα εκπαιδευτικά προγράμματα για πολύ νεαρές υποψήφιες μητέρες και τις δράσεις κατάρτισης των εργαζομένων στην υγειονομική περίθαλψη. Ακόμη και αν το υπάρχον παγκόσμιο οικοδόμημα της δημόσιας υγείας επιζήσει αυτής της εποχής των περιστολών και της λιτότητας, θα πρέπει στην πορεία να αναδιαρθρωθεί.

Οι διανοούμενοι παρατηρητές της πορείας της Ευρώπης στη δεκαετία του 1930 θεωρούσαν ότι το μέλλον ανήκε στον κομμουνισμό ή στον φασισμό και θα γελούσαν με την πρόβλεψη ότι δεκαετίες αργότερα ολόκληρη η ήπειρος θα ήταν δημοκρατική. Δύο νέα βιβλία, το ένα από τον Γιαν-Βέρνερ Μύλερ και το άλλο από τον Έρικ Χομπσμπάουμ φωτίζουν τις μεταβαλλόμενες τύχες των μεγάλων ιδεολογιών της Ευρώπης.

Το θαλάσσιο Δίκαιο όπως προκύπτει από τα διεθνείς Συνθήκες προβλέπει με σαφήνεια τα όρια δικαιοδοσίας του κάθε κράτους κατά περίπτωση. Ειδικά για την Ελλάδα, από νομικής απόψεως, τα πράγματα είναι καθαρά. Η Αποκλειστική Οικονομική Ζώνη (ΑΟΖ) μπορεί να χαραχτεί εύκολα ακόμα και στην πλευρά που αφορά στην Τουρκία, καθώς υπερισχύει το Δίκαιο που αφορά στην υφαλοκρηπίδα. Αλλά υπάρχει και η πολιτική άποψη…