![](/sites/default/themes/sitetheme/images/icons/fa-secure-icon.png)
Camille Pecastaing
Οι προκλήσεις που περιμένουν τους ηγέτες της Γαλλίας είναι τρομακτικές. Σε εθνικό επίπεδο, η Γαλλία χρειάζεται διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Παρά τις δυνατότητές της (οι Γάλλοι είναι καλά μορφωμένοι και εξαιρετικά παραγωγικοί) η χώρα υποαποδίδει εδώ και δεκαετίες εξαιτίας της μεγάλης δημοσιονομικής επιβάρυνσης και των υπερβολικά ρυθμιζόμενων αγορών εργασίας.
Η γαλλο-γερμανική δυναμική έχει τόσο κεντρική σημασία για την οικοδόμηση της Ευρώπης από το 1950, που κάθε εκλογική διαδικασία φέρνει ανησυχίες για μια ρήξη. Ιδιοσυγκρασιακά και ιδεολογικά, η Μέρκελ και ο Φιγιόν μοιάζουν με έναν στερεό «γάμο». Όμως, υπάρχει και η εξωτερική πολιτική…
Μια ευρωπαϊκή ομοσπονδία, ειδικά μια ομοσπονδία που κυριαρχείται μεν από την αποτελεσματική Γερμανία αλλά είναι δομικά δημοκρατική, θα είναι ευκολότερο να διαδώσει και να επιβάλλει τις βέλτιστες πρακτικές. Όμως, ένα τέτοιο έργο απαιτεί μεγαλύτερη δέσμευση από όση η Αθήνα και το Λονδίνο είναι πρόθυμοι να προσφέρουν.
Η τρομοκρατία στο Παρίσι υπήρξε σχεδόν πάντα μια ψυχολογική υπόθεση -μια τραγική, αντιπαθητικός μορφή αστικής τέχνης στο θέμα της εκδίκησης και της καταστροφής. Η εκδίκηση ενάντια τίνος; Ενάντια στην ψυχρολουσία και την απογοήτευση, ενάντια στον θυμό και την πλήξη, ενάντια στον διάχυτο φόβο της ίδιας της ζωής.
Μπορεί να θεωρείται ένας απίθανος, μη χαρισματικός πρόεδρος, αλλά ο Φρανσουά Ολάντ έχει εργαστεί αθόρυβα επί δεκαετίες ως φορέας ενός σαφούς - αν και ουτοπικού - οράματος που συμμερίζονται πολλοί ευρωπαίοι. Έχει μελετήσει τις αποτυχίες του μόνου άλλου σοσιαλιστή ηγέτη της πέμπτης γαλλικής Δημοκρατίας, του Φρανσουά Μιτεράν, και είναι αποφασισμένος να μην επαναλάβει τα λάθη του.