![](/sites/default/themes/sitetheme/images/icons/fa-secure-icon.png)
Michael Kofman
Ακόμη και με τις ικανότητες και την παγκόσμια θέση της μειωμένες από τον πόλεμο στην Ουκρανία, η Ρωσία θα συνεχίσει να καθοδηγείται από τις μνησικακίες της, την αναζήτηση ενός γεωπολιτικού χώρου έξω από τα σύνορά της, και την επιθυμία για κύρος. Η Ουάσιγκτον δεν έχει την πολυτέλεια να διαγράψει την Ρωσία σε μια προσπάθεια να πάψει η ίδια να ανησυχεί, ούτε θα πρέπει να φανταστεί ότι η Ευρώπη μπορεί να διαχειριστεί το πρόβλημα μόνη της.
Αν αυτή η επιχείρηση αντεπίθεσης της Ουκρανίας αποδειχθεί το αποκορύφωμα της Δυτικής βοήθειας προς το Κίεβο, τότε η Μόσχα θα μπορούσε να υποθέσει ότι ο χρόνος είναι ακόμη με το μέρος της και ότι οι κουρασμένες ρωσικές δυνάμεις μπορούν τελικά να εξουθενώσουν τον ουκρανικό στρατό.
Ένας παρατεταμένος πόλεμος που θα καταστρέψει τη μεγαλύτερη χώρα της Ευρώπης θα μπορούσε να εκπέμψει αστάθεια στις ανατολικές και κεντρικές περιοχές της ηπείρου. Θα μπορούσε επίσης να αποδειχθεί η αρχή μιας σειράς κρίσεων μεταξύ του ΝΑΤΟ και της Ρωσίας.
Ο στόχος της Ρωσίας ήταν εδώ και καιρό να αποκαταστήσει μια περιφερειακή τάξη στην οποία η Ρωσία και η Δύση έχουν ίσο λόγο για τα αποτελέσματα ασφάλειας στην Ευρώπη. Είναι αμφίβολο αν ο Πούτιν πιστεύει ότι μπορεί να επιτύχει μια τέτοια διευθέτηση μέσω της πειθούς ή της συμβατικής διπλωματίας.
Η δεύτερη συμφωνία ανακωχής του Μινσκ ξεκίνησε δυσοίωνα. Αλλά η ελπίδα παραμένει. Ένα μεγάλο μέρος του μετώπου έχει ηρεμήσει, ενώ κι οι δυο πλευρές έχουν αρχίσει τις ανταλλαγές κρατουμένων. Παρά το γεγονός ότι η πρόσφατη συμφωνία μπορεί να μην παρέχει μια οριστική λύση στην σύγκρουση, έχει καλές προοπτικές να την παγώσει.
Η Κίνα μπορεί να φαίνεται σαν ο νικητής στην σύγκρουση της Ρωσίας με την Δύση για την Ουκρανία, αλλά η μάχη δεν έχει αφήσει αλώβητο το Πεκίνο.